درباره وب‌نوشت

امروز، بیستم تیرماه نود و یک، در وبلاگ غرغرو رو بستم و اینجا آمدم.

هر وقت که دست به کیبرد ببرم در این دفتر خواهم نوشت، از هرچیزی که آزارم دهد یا دوست داشته باشم؛ هر چه که ببینم و بخواهم شما هم ببینید وَز هرچه که خوانده باشم و بخواهم شما هم بخوانید.

به خاطر قصیدهٔ زیبای دماوندیه دوم از محمد تقی بهار، این دفتر را دماوندیه نام نهادم؛ چرا که فکر می‌کنم حال و روز امروز و حالای جامعه ایران را بیان می‌دارد.

راستی این را هم بگویم که در این قصیده، منظور از دماوند روشنفکر گوشه نشین و همچین استعاره از ملک الشعرای بهار است.

ای دیو سپید پای دربند                         ای گنبد گیتی، ای دماوند

از سیم به سر یكی كله‌خود                    ز آهن به میان یكی كمربند

تا چشم بشر نبیندت روی                       بنهفته به ابر چهر دلبند

تا وارهی از دم ستوران                       وین مردم نحس دیومانند

با شیر سپهر بسته پیمان                       با اختر سعد كرده پیوند

چون گشت زمین ز جور گردون          سرد و سیه و خموش و آوند

بنواخت ز خشم بر فلك مشت                آن مشت تویی تو، ای دماوند

تو مشت درشت روزگاری                    از گردش قرنها پس‌افكند

ای مشت زمین بر آسمان شو                 بر ری بنواز ضربتی چند

نی‌نی تو نه مشت روزگاری                 ای كوه نیم ز گفته خرسند

تو قلب فسرده زمینی                         از درد ورم نموده یك چند

تا درد و ورم فرو نشیند                     كافور بر آن ضماد كردند

شو منفجر ای دل زمانه                      وان آتش خود نهفته مپسند

خامش منشین سخن همی گوی            افسرده مباش خوش همی خند

پنهان مكن آتش درون را                   زین سوخته‌جان شنو یكی پند

گر آتش دل نهفته داری                     سوزد جانت به جانت سوگند

بر ژرف دهانت سخت بندی                 بربسته سپهر زال پرفند

من بند دهانت برگشایم                     ور بگشایند بندم از بند

ا‌ز آتش دل برون فرستم                    برقی كه بسوزد آن دهان‌بند

من این كنم و بود كه آید                   نزدیك تو این عمل خوشایند

آزاد شوی و برخروشی                      ماننده دیو جسته از بند

هرای تو افكند زلازل                        از نیشابور تا نهاوند

وز برق تنوره‌ات بتابد                       ز البرز اشعه تا به الوند

                               ———–

ای مادر سرسپید! بشنو                       این پند سیاه‌بخت فرزند

بركش ز سر این سپید معجر                 بنشین به یكی كبوداورند

بگرای چو اژدهای گرزه                    بخروش چو شرزه شیر ارغند

تركیبی ساز بی‌مماثل                         معجونی ساز بی‌همانند

از نار و سعیر و گاز و گوگرد            از دود و حمیم و صخره و گند

از آتش آه خلق مظلوم                         و از شعله كیفر خداوند

ابری بفرست بر سر ری                    بارانش ز هول و بیم و‌ آفند

بشكن در دوزخ و برون ریز                بادافره كفر كافری چند

زان‌گونه كه بر مدینه عاد                   صرصر شرر عدم پراكند

چونان كه به شارسان «پمپی»               ولكان اجل معلق افكند

بفكن ز پی این اساس تزویز                بگسل ز هم این نژاد و پیوند

بر كن ز بن این بنا كه باید                 از ریشه بنای ظلم بركند

زین بی‌خردان سفله بستان                     داد دل مردم خردمند

2 پاسخ

  1. با سلام

    من به یک اکانت بالاترین نیاز دارم.
    آیا شما می توانید من را دعوت کنید تا اکانت بگیرم؟

    با تشکر
    مینا سپاس

  2. سلام دیدم تو بالاترین مطلب گذاشتید یه سوال من نیاز دارم به دعوت نامه سایت بالاترین آیا شما دارید این دعوت نامه را واسم بفرستید یا کسی را سراغ دارید دعوت نامه داشته باشه واسه منم بفرسته ممنون میشم
    mafia_boy127@yahoo.com

دیدگاهم را در متن گفته ام، اینجا نوبت شماست و بیشتر شنوا هستم/ برای پارسی نوشتن دیدگاه با کیبرد انگلیسی از این وبسایت استفاده کنید http://behnevis.com/

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

گندی شاپور

همه عالم تن است و ایران دل نیست گوینده زین قیاس خجل

آنا دیلی شعری

تورکون دیلی تک سئوگیلی ایسته کلی دیل اولماز ... اؤزگه دیله قاتسان بو اصیل دیل اصیل اولماز

سرزمین من

یادداشت‌های دکتر سعید بشیرتاش

ساوالان

A passion for Perfection

شبهای بی سحر

تا ریشه در آبست امید ثمری هست

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: