دیگر کسی به امید فردایی بهتر، شب‌ها سر بر بالش نمی‌گذارد

هر روز بد‌تر از دیروز. چند وقتی هست فردای خوبی رو نمی‌بینیم، مردم در ناامیدی کامل. دیگه همه فهمیدیم امکان نداره بخوابیم و فردا خبر خوبی بشنویم. کابوس مردمان مملکت این شده مبادا فردا که بلند شیم باز قیمت‌ها بره بالا، کابوس شرمندگی پیش خانواده، کابوس اینکه با خرید چهار قلم جنس جیبش خالی شود؛ یه نگاه به اجناسی که خریده و این همه عرق ریختم، بدبختی کشیدم، ارزشش همینا بودن!؟ چند روز پیش رفتم سر کوچه یه چی از مغازه بخرم، صاحب مغازه گفت نگاه ببین چقدر قیمتش شد همین یه ذره؛ همسایه مون رو هم اونجا دیدم، بعد اینکه رفت مغازه دار گفت بنده خدا نیم ساعت پیش اومد خرید کرد دید پولش نرسید، رفت و دوباره برگشت، بالا رفتن قیمتا دیگه داره ساعتی می‌شه، هرکی میاد یه چی می‌گیره زیرلب غر می‌زنه و از بدبختی ناله می‌کنه.
از اونور بازار طلا و دلار و گوشت و مرغ؛ همه دیگه ازش خبر داریم، پول مملکت پشیزی ارزش نداره، ساعت به ساعت ارزشش کم می‌شه، ساعت به ساعت می‌ره رو قیمتا، شواهد هم می‌گه ساعت به ساعت به جنگ نزدیک می‌شیم.
جنگ، جنگ، جنگ؛ باز هم جنگی در پیش آخه!؟ با وضعیت موجود بعید نیست. روزی نیست تهدیدی نشنویم، روزی نیست که ترس از ویران شدن ایران نداشته باشیم. بذر ناامیدی، افسردگی و ناراحتی روی ایران پاشیده شده. مردم هم بی‌تقصیرن والا؛ بی‌تقصیر که چه عرض کنم!؟ می‌تونم باز بحثای قدیمی رو بکشم وسط. اگه ۶۰ سال پیش فلان کارو کرده بودیم این نبود، ۳۰ سال پیش گول نمی‌خوردیم الان تو بهشت زندگی می‌کردیم، اگه، اگه، اگه!
چه فایده؟ گذشته‌ها گذشته، هزاری هم که بگیم نمی‌شه به یک دقیقه قبل‌تر برگردیم، چه برسه به سال‌ها. می‌تونیم خِر همدیگه رو بگیریم، می‌تونیم به رضا پهلوی بگیم پدرت فلان کارو کرد این شد، باز چه فایده، اصلا چه ربطی داره؟ گناه کدوم پدر رو به پای پسر نوشتن؟ یا از اونور گیرم پدر تو بود فاضل، از فضل پدر تو را چه حاصل؟ می‌شه به بنی صدر گفت اون چه کاری بود امام امام کردی، بوسه بر دستانش زدی، انقدر بالا بردینش که دست خودتون هم به امام نرسید؛ باز چه فایده؟ به موسوی بگیم دهه ۶۰ چرا صدات در نیومد؟ نخست وزیر بودی خیر سرت، اون همه جنایت فقط نگاه کردی و یه استعفا دادی؟ خودتون بگید، چه فایده؟
هیچکدوم از اینا درد امروز ایران بانو و بدبختی فرزندانش رو دوا نمی‌کنه، چارهٔ درد اتحاد و همبستگی فرزندان هست. پشت هم بودنشون مقابل دشمن واحد هست. تو فردای آزادی انقدر وقت داریم از گذشته‌ها یاد کنیم، انقدر وقت داریم تو سر و کله هم بزنیم. برای بار هزارم، داور اختلافات فرزندان صندوق رای باشد در فردای آزادی. حالا با هم باشیم، از تفرقه دوری کنیم، برای ایران

4 پاسخ

  1. کامنت حاوی عبارات، رکیک توسط ادمین حذف شد

  2. درود بر شما دوست گرامی

    متن شیوایی بود
    خواستم ببینم شما همان جناب دماوندیه آگاه و مطلع در امور ارز و اقتصاد سایت پرشین تولز هستید؟

    • درود بر شما و سپاس
      خیر، من فقط دماوندیه اینجا با این گراواتار هستم

  3. آخه برادر یا خواهر من فقط تو 5-6 خط به همه طرف زدی آخرش میگی تفرقه ایجاد نکنیم!برو برو داداش برو همون هفت تومنت رو بگیر

دیدگاهم را در متن گفته ام، اینجا نوبت شماست و بیشتر شنوا هستم/ برای پارسی نوشتن دیدگاه با کیبرد انگلیسی از این وبسایت استفاده کنید http://behnevis.com/

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

گندی شاپور

همه عالم تن است و ایران دل نیست گوینده زین قیاس خجل

آنا دیلی شعری

تورکون دیلی تک سئوگیلی ایسته کلی دیل اولماز ... اؤزگه دیله قاتسان بو اصیل دیل اصیل اولماز

سرزمین من

یادداشت‌های دکتر سعید بشیرتاش

ساوالان

A passion for Perfection

شبهای بی سحر

تا ریشه در آبست امید ثمری هست

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: